Hoofdstuk “Tussendoor viel er heus nog wel wat te tutten…”

Een doorsnee woensdag

Het was weer woensdagochtend en Estelle verheugde zich op de middag. Op het krukje voor de roze kaptafel van Charlene bedacht ze wat ze straks met haar dochters zou gaan doen tijdens hun vrije middag. Charlene moest natuurlijk naar paardrijles en Ashley moest blokfluiten en om vijf uur hadden ze allebei jazzballet. Maar daartussendoor viel er heus nog wel wat te tutten.

Via de spiegel keek ze naar de puinhoop op Charlenes slaapkamer. Met moeite had ze de stapel kleding achter de deur opzij geschoven. Ze hoefde zich er gelukkig niet druk om te maken. Twee keer per week kwam haar hulp orde en frisheid aanbrengen in hun huishouding. Daar had Jeffrey voor gezorgd. Zij kon haar tijd beter besteden, vond hij. Straks moest ze in elk geval met de meisjes naar die nieuwe mega speelgoedwinkel, want zaterdag ging Ashley na haar zwemles naar een verjaardagspartijtje. Estelle keek op haar horloge en zag dat ze nog maar een paar minuten had om haar cappuccino op te drinken.

Bij de basisschool parkeerde ze haar auto half op de stoep. Alle lokalen waren al leeggestroomd en de meeste ouders hadden een of meer kinderen gescoord. Ze was blij dat ze als moeder redelijk populair was, dat kwam haar kinderen alleen maar ten goede. Ook nu werd er weer veel naar haar gelachen. Ashley kwam als eerste naar haar toe, haar twee jaar oudere zus stond met andere meiden uit groep 6 nog wat te kletsen in de hal.

‘Dag knappertje, was het leuk vandaag?’ vroeg Estelle.
‘Wat zie jij er stom uit!’ riep Ashley. ‘Je hebt een snor.’
Estelle boende langs haar bovenlip. Op haar hand zat nu een dikke streep melkschuim vermengd met cacao, die ze snel aan haar witte jas afveegde.
‘Kom,’ zei ze tegen Ashley. ‘We gaan een cadeautje kopen voor dat feestje van zaterdag.’ Haar oudste dochter was inmiddels ook gearriveerd en bemoeide zich er meteen mee:
‘Toch wel twee cadeautjes hè? Met één pakje kun je echt niet meer aankomen. Dat is zooo zielig.’
‘Zielig voor wie?’ wilde Estelle weten. ‘Dat kind krijgt genoeg, er komen twaalf klasgenootjes.’
‘Voor Ashley natuurlijk.’ Charlene schudde misprijzend haar hoofd. ‘Straks denken ze dat we arm zijn. ‘Of gierig,’ zei haar zusje. Het idee alleen al. Estelle besloot eens flink uit te pakken.