Hoofdstuk “Als een timide tiener was ze de school weer uitgelopen”

Pubertijd

Als een volwassen vrouw was Leonoor Bibi’s school binnengegaan en als een timide tiener was ze er weer uitgelopen. Precies tien minuten had Bibi’s mentor ervoor uitgetrokken om Leonoor te vertellen wat er aan haar dochter niet deugde. Eén lange klaagzang was het: over Bibi’s passieve werkhouding, haar gebrek aan interesse, haar onwil om werkstukken in te leveren en haar slechte cijfers. En dat terwijl het nieuwe schooljaar nog niet eens zo lang bezig was. Sommige schoolboeken waren zelfs op onverklaarbare wijze spoorloos verdwenen. Hij wist het zeker: dit kind wil niks! Leonoor was met stomheid geslagen. Zo kende ze haar dochter helemaal niet. Misschien had ze vaker op Magister naar Bibi’s cijfers moeten kijken en moeten doorvragen als haar kind zei dat alles goed ging.

Eindelijk was meneer Burgering klaar met zijn verhaal. Hij liep meteen naar de deur van het klaslokaal en hield die voor Leonoor open. Ze greep nog snel de kans om nederig haar excuses aan te bieden en beterschap te beloven. Namens Bibi, maar vooral ook namens zichzelf. Want in de ogen van de arrogante mentor las ze duidelijk het verwijt dat ze als moeder enorm faalde.

Bibi, die van de mentor niet bij het gesprek mocht zijn en op de gang had zitten wachten, vroeg pas thuis naar de inhoud van het gesprek. Op dat moment kwam bij Leonoor alle spanning eruit. ‘Je voert geen klap uit,’ gooide ze haar kind voor de voeten. ‘Je zorgt niet voor je spullen en het ergste is dat je ook nog eens ten ons liegt over je prestaties! Hoe is dat in godsnaam mogelijk?’ Verbijsterd keek Bibi haar aan. Ze zei niets, holde naar boven en sloot zich op in de badkamer. Al snel schalde 538 uit de badkamerradio, dus het was duidelijk zinloos om achter haar aan te gaan.

Leonoor zakte met hardkloppingen neer op de bank. Ze legde haar hoofd tegen de muur en realiseerde zich dat aan de andere kant de bank van de buren stond waarop Estelle vermoedelijk weer eens vrolijk zat te wezen. Op de een of andere manier schiep Leonoor er ineens genoegen in dat ook de buurprinsesjes ooit in de puberteit zouden komen. En Estelle in de overgang. Hoewel – de planning van de buren was iets handiger geweest dan die van hen. Estelle had veel jonger en achter elkaar kinderen gekregen, zodat ze na hun puberteit uitgebreid aan zichzelf zou toekomen.

Die stomme Erik ook met zijn getwijfel. Hij had geen biologische klok, de enige klok waar hij rekening mee hield was zijn horloge. Pissig belde Leonoor hem op zijn mobiel. Ja hoor, voice-mail. ‘Lul,’ schreeuwde ze na de piep. ‘Je dochter zit in de problemen en jij bent onbereikbaar. Ik zoek het zelf wel weer uit.’ Ze had alle recht om onredelijk te zijn, hoe moest ze anders dat rotgevoel te lijf gaan. Langzaam zakte ze weg in een poel van zelfverwijt en medelijden met Bibi. Ik moet niet zo licht ontvlambaar zijn, vond ze. Ik moet me ergens anders op afreageren. Een kwartier en twee glazen wijn later had Leonoor iets gedaan wat ze nooit van zichzelf had verwacht: ze had zich aangemeld voor de sportschool. Nu moest ze Marga zover krijgen om mee te gaan, dan stond ze niet in haar eentje voor schut tussen al die getrainde lijven. Morgen meteen vragen. In de badkamer was het inmiddels stil geworden en Leonoor sloop naar boven.