Hoofdstuk “Het nieuwe jaar begon regen- en stormachtig”

Vanouds naar nieuw

Het was rustig in de Begoniastraat, nog stiller dan normaal. Leonoor vond het een oersaaie oudejaarsavond. Terwijl ze Sloeber om elf uur zijn laatste behoeften van die avond en  van het jaar liet doen, werd op andere plekken in de buurt al pre-geknald. ‘Die luiden 2012 uit, in plaats van het nieuwe jaar in,’ zei Leonoor tegen haar hond. Want ook een dier heeft recht op uitleg. De boxer begreep het en wilde om die reden hun straat niet uit. Hij plaste een paar keer tegen wat bomen en struiken en ging daarna vlak voor een tuin aan de overkant zitten poepen. In haar jaszak zocht Leonoor naar een poepzakje; een schijnbeweging, omdat ze dacht dat iemand hen misschien had gezien. Ze wist dat ze niets bij zich had en schopte  met de punt van haar laars de drol onder de heg. Gelukkig had Marga een grastuintje aan de voorkant, daar kon ze nog even haar laars in schoonvegen. De gordijnen waren toch dicht.

Leonoor wist niet eens of Marga en Gerard thuis waren. Estelle en Jeffrey in elk geval wel, zij hadden Estelles ouders over de vloer. Peggy had vanavond tot een uur of negen nog moeten werken en ging nu waarschijnlijk helemaal los op een of ander hip feest. Het leek Leonoor een eeuwigheid geleden dat ze dit zelf had gedaan. Ze had nu een dochter van vijftien die stond te popelen om hetzelfde te gaan doen. Bibi was godzijdank thuis, waar ze de hele avond met haar vrienden zat te chatten, te appen of wat dan ook. Heel wat leuker dan naar die bejaarde cabaretiers kijken waar haar vader zo van hield. Leonoor had zich tegoed gedaan aan oliebollen en appelflappen, slaatjes, bitterballen en wijn. Veel witte wijn. Een heerlijke Cava stond klaar in de koelkast.

Het nieuwe jaar begon regen- en stormachtig, maar dat weerhield de bewoners van de Begoniastraat er niet van om meteen na middernacht hun huizen uit te komen. Net als altijd werd er veel gekust, veel gewenst en veel geluk de lucht in geschoten. De buurprinsesjes hadden grote veiligheidsbrillen op. Marga ergerde zich zoals elk jaar aan het vuurwerk vanwege de arme dieren en de vervuiling van de lucht en de straat. Maar ondertussen zoende ze erop los. De supermarktslager van de overkant kneep Estelle weer in haar billen, door haar dikke winterjas heen. ‘De man van het vleesfeest,’ zei Bibi. Tevreden posteerde Leonoor zich voor Peggy’s huis, vanwaar ze de hele straat kon overzien. Hoe vaak had ze overwogen om te verhuizen? En toch was ze blij dat ze hier stond. In haar oude straatje, met zijn oude gewoonten en weinig nieuws. Lekker vertrouwd.

Leonoor had het gevoel dat er iemand Peggy’s huis uit kwam en schrok. Het was Peggy zelf die langzaam aan kwam lopen. ‘Ik dacht dat je weg was,’ zei Leonoor verbaasd. Marga en Estelle kwamen naar hen toe. ‘Was ook de bedoeling,’ antwoordde Peggy. ‘Maar mijn vader is met een hartaanval opgenomen in het ziekenhuis.’ Leonoor trok haar tegen zich aan. ‘Klote,’ zei ze. ‘Ze zeggen dat het goed komt,’ mompelde Peggy in Leonoors jas. ‘Erik, steek eens een vuurpijl af voor de vader van Peggy,’ droeg Leonoor haar man op. ‘Om de boze geesten te verdrijven.’ Erik deed wat er van hem werd gevraagd. De pijl vloog vervolgens alle kanten op behalve de goede. Maar dat had vast niets te betekenen, hoopten de buufs.