Hoofdstuk “Kijk eens hoe ze hem vol zit te stoppen”

De M van Moeder

Een vers pak sneeuw gaf de doorgaans fantasieloze Bloemenbuurt iets feeërieks. De strooiwagen van de gemeente sloeg de straten met namen die op geen enkele manier geassocieerd konden worden met de winter, consequent over. De bewoners van de Begoniastraat hoorden voortdurend het geluid van knerpende sneeuw onder schoenzolen en zwoegende autobanden. Niemand had er last van, behalve Marga.

Omdat ze had gedroomd van een valpartij en een gebroken heup, stuurde ze Gerard met een sneeuwschuiver naar buiten, terwijl ze naar Estelle riep: ‘laat Gerard maar schuiven! Dat is goed voor hem.’ Binnen een paar minuten keerde Gerard onverrichter zake terug, want Estelle was veel te blij dat ze haar jongste dochter eindelijk op de slee door de hele straat kon trekken. Tot groot vermaak van Bibi droeg Ashley een knalpaars skipak. ‘Hey Tinky Winky, ben je daar niet te groot voor?’ riep Bibi vanuit het bovenraam.’ ‘Mamma, hoor je wat ze zegt?’ klaagde Ashley. Estelle hapte naar adem. Nu was haar kindje helemaal uit haar doen door die stomme puber. ‘Kom eens hier, dan trek ik jou door de sneeuw,’ schreeuwde Estelle naar boven.

Het was zaterdagmiddag. Jeffrey was in huis wat klusjes aan het opknappen en Estelle had met haar meiden een flinke wandeling door de sneeuw gemaakt. Nu kon het nog, want morgen zou het volgens de weerkundigen gaan dooien. Charlene en Ashley waren aanvankelijk met geen stok naar buiten te slaan. Ze wilden de hele dag met hun iPad en iPod-touch op de bank hangen. Daar werd Estelle heel onrustig van, want in haar lijfblad had ze gelezen dat kinderen steeds ongezonder werden door het vele binnen zitten. De stok waarmee ze haar dochters naar buiten had geslagen was er één met een heel grote M erop. Ook niet zo gezond, maar ze moest wat.

Vermoedelijk door het winterweer was het niet druk bij McDonalds. Estelle prikte wat verveeld in een salade, haar dochters zaten allebei aan een Happy Meal. De bijbehorende cadeautjes moest Jeffrey maar in elkaar zetten, dat was meer een mannending.

Kauwend op een kipnugget stootte Ashley haar zus aan. ‘Gatver, moet je díe zien,’ zei ze. ‘Uwwww,’ griezelde Charlene. ‘Die is pas écht vet!’ Iets verderop zaten een vrouw en een zwaarlijvige jongen aan een tafeltje vol McDonalds doosjes en zakjes. Het joch was een jaar of twaalf, zijn opgeblazen gezicht ging gedeeltelijk schuil achter de klep van een snapback. ‘Schandalig,’ vond Estelle. ‘Kijk eens hoe ze hem vol zit te stoppen. Sommige mensen zouden gewoon geen kinderen moeten opvoeden. En dan die idiote pet, zo’n ding zet je toch af in een restaurant.’ Haar dochters waren het er roerend mee eens. Ik doe het blijkbaar zo slecht nog niet, dacht Estelle met een warm gevoel.

De vrouw zag dat ze wilden vertrekken en kwam naar hun tafeltje toe. ‘Wij hebben jullie wel gehoord hoor,’ zei ze tot hun schrik. Charlene en Ashley grinnikten zenuwachtig en Estelle zocht naar woorden om deze moeder duidelijk te maken dat ze onverantwoord bezig was. ‘Jullie vinden mijn zoon dus te dik,’ ging de vrouw verder. De meisjes knikten beschroomd. ‘Dat komt door de medicijnen die hij krijgt, omdat hij ernstig ziek is.’

In de stilte die viel, wierp ze haar kind een liefdevolle blik toe. De jongen deed heel even zijn snapback af, om op zijn vrijwel kale hoofd te krabben. ‘Dat konden wij toch niet weten,’ stamelde Estelle. ‘Precies,’ antwoordde de vrouw. ‘Mensen zien iets, en hebben meteen hun oordeel klaar. Hou daar toch eens mee op.’ De vrolijke roodgele kleuren om hen heen, deden plotseling pijn aan Estelle’s ogen. Ze zag nu pas hoe dodelijk vermoeid de moeder tegenover haar uit haar ogen keek. ‘Weet je wat het ergste is?’ vroeg de vrouw. ‘Tom heeft niet lang meer te leven. En een van zijn laatste wensen was om nog een keer bij McDonalds te eten. Dat hebben jullie letterlijk verpest.’ Ze draaide zich om, hielp haar zoon overeind en sjokte samen met hem naar de uitgang.