Hoofdstuk “Haar welverdiende rust werd verstoord door krijsende kinderen buiten”

Kindvriendelijk

Elke week vroeg Peggy zich wel een keer af waarom ze in deze buurt bleef wonen. Ook nu weer. Ze had zich net in haar ligbad laten zakken en kreeg vreemd genoeg kippenvel op haar armen door het iets te hete water. Het was zondagochtend, of misschien wel middag. Op haar vaste vrije dag lette Peggy niet op de tijd. Ze moest en zou ontspannen. Maar haar welverdiende rust werd verstoord door krijsende kinderen buiten.

De twee buurmeisjes waren binnen, maar ook hen kon ze door de muren heen horen. Waarom maakten die krengen toch altijd zo’n lawaai? Gisteravond was Peggy tot laat in de running geweest. Alle make-up die ze bij de presentatrice en gasten zo zorgvuldig had aangebracht, moest er na de tv-show weer af. Ondankbaar werk, dat afschminken. Je zag alle onvolmaaktheden weer tevoorschijn komen, mensen werden weer hun lelijke zelf. Peggy dankte moeder natuur voor haar gave huid en lange donkere wimpers. Over de rest van haar lichaam had ze eveneens weinig te klagen. En zo moest het vooral blijven. Ze was niet van plan om haar vel ooit door een kind te laten uitrekken. Geen aanslag op haar buik en borsten. Bij de oudere vrouwen in de straat zag ze daar de wanstaltige gevolgen van.

De buurkinderen hadden nu een muziekje opgezet van zo’n fout meidengroepje. Iets met een zachte g en een harde bas. Om de herrie te overstemmen zette Peggy de whirlpool aan. De bubbels masseerden haar bijna zoals de vingertoppen van Guido hadden gedaan. En ze verplichtten haar tot niets, anders dan Guido. Drie jaar geleden had ze met hem dit huis gekocht. Hij had het gezien op Funda en de vermelding kindvr. buurt gaf voor haar de doorslag. In een kindvrije buurt zou ze zich helemaal thuis voelen, verwachtte ze. Toen ze achter de werkelijke betekenis van kindvr. kwam was het al te laat. Voor haar en voor Guido.

‘Ik wil een groot gezin,’ fluisterde hij in een gepassioneerde bui en ineens begreep ze waarom hij de huiskamer twee meter aan de achterkant had laten uitbouwen.

‘Kinderen hebben ruimte nodig,’ gaf Guido toe.

‘Ik ook,’ zei Peggy. Sindsdien moest ze er helemaal in haar eentje van genieten.

Heerlijk dat klotsende water. Alleen stom dat ze er in een opwelling badschuim in had gedaan, de zeepbellen kwamen tot aan het plafond. Ze zette de whirlpool uit en hoorde een bekend geluid. Met een natte hand pakte ze haar mobieltje van het badkamerkrukje.

‘Lieverd, je gelooft nooit wat er is gebeurd,’ klonk de stem van haar moeder. ‘Je vader…’

De telefoon gleed uit Peggy’s hand en ging borrelend ten onder.