Hoofdstuk “Hoe kwam ze toch aan die afkeer van kinderen? ”

Een goed doel

De sneeuw had plaatsgemaakt voor regen en de koningin wilde plaatsmaken voor haar zoon. Peggy was de avond dat de vorstin dit aankondigde, continu in touw geweest. Gasten die iets over het koningshuis te melden hadden, moesten achter elkaar de studio in. Als het even kon, gingen ze nog even in de stoel van de visagiste. Het was voor Peggy en haar collega een hele uitdaging om die mensen in sneltreinvaart op te kalefateren. Toen ze uiteindelijk doodmoe thuiskwam, trof ze een puinhoop aan. Haar vader lag al in bed en had niet de moeite genomen de boel een beetje fatsoenlijk achter te laten. Het aanrecht stond vol aangekoekt serviesgoed en in de badkamer hingen zijn kleren over de rand van het bad. In een vlaag van woede zette Peggy de radio in de badkamer keihard aan, haar vaders pantalon en overhemd smeet ze zijn slaapkamer in, de deur trok ze niet al te zacht weer dicht. Hij reageerde nergens op. Een kort moment was ze bang dat hij dood in zijn bed lag, maar ze realiseerde zich dat hij in zijn privéleven altijd een laffe man was geweest. Ongetwijfeld hield hij zich slapende.

De volgende ochtend stond Peggy alweer vroeg naast haar auto. Estelle kwam net terug van de basisschool, waar ze haar dochters had afgeleverd. ‘Wat was er vannacht aan de hand?’ vroeg ze. ‘We schrokken allemaal wakker.’ ‘Sorry,’ zei Peggy. ‘Ik wilde mijn vader te grazen nemen, maar hij gaf geen enkele sjoege.’ Met een wazige blik staarde ze in de verte. Estelle zette haar fiets weg. ‘Heb je nog tijd voor een bakkie? De meiden zitten veilig op school, dus daar heb je geen last van.’ Geen last van, herhaalde Peggy in gedachten. Hoe kwam ze toch aan die afkeer van kinderen? Geërfd waarschijnlijk. ‘Waar denk je aan?’ vroeg Estelle. ‘Je kijkt ineens verdacht vrolijk. Koffie?’ Nee, Peggy kon geen koffie meer drinken, maar Estelle’s opmerking had haar op een lumineus idee gebracht. ‘Hebben die kinderen op woensdagmiddag nog steeds vrij?’ vroeg Peggy. Estelle knikte. ‘Moet jij niet eens lekker weg in je eentje? Naar de kapper of zo?’ Estelle begreep niets van die vraag. ‘Vind je dat nodig? Ik ben pas bij de kapper geweest.’

‘Mag ik de meiden lenen?’ zei Peggy. ‘Ik wil graag oppassen. Alleen Ashley is ook goed.’ Van deze mededeling sloeg Estelle stijl achterover. ‘Jij háát kinderen. Vooral die van mij.’ ‘Nee, alle kinderen,’ gaf Peggy toe. ‘Maar mijn vader heeft ook een hekel aan kinderen, daarom heb ik ze even nodig.’ Ze zag de twijfel over deze vorm van kindermisbruik op het gezicht van haar buurvrouw. ‘Dan leer ik ze wat visagiedingetjes,’ probeerde ze als lokkertje. ‘Alsjeblieft? Het is voor een goed doel.’

Kraaiend van plezier stond Ashley te springen in Peggy’s huiskamer. Ze had rode wangen, nog rodere lippen, paarse nagellak en haar wimpers waren zwaar van de mascara. ‘Mooi ben ik hè?’ vroeg ze aan Peggy’s vader. Hij was heel laat opgestaan, had uitgebreid gebruncht en zat nog in zijn ochtendjas verscholen achter de krant. Tot zijn ergernis duwde Ashley de krant naar beneden. Haar gezicht bevond zich akelig dicht bij dat van hem en hij had sterk de neiging het hard weg te duwen. Peggy lachte. ‘Ik denk dat ik vaker op haar ga passen,’ zei ze. ‘Ze zijn nog zo onschuldig op die leeftijd.’

Zuchtend kwam haar vader overeind. ‘Ik ga douchen,’ zei hij, ‘voordat het nog drukker wordt.’ Ashley was inmiddels zichzelf aan het fotograferen met haar iPod. Nog even volhouden, dacht Peggy. ‘Zal ik cola voor je halen?’ bood ze aan. Zoek jij ondertussen een leuk muziekje op in die iPod van je.’ Ashley had een beter idee. Terwijl Peggy in de keuken iets te drinken inschonk, liep haar buurmeisje met de iPod door haar huis. ‘En dit is de keuken,’ hoorde Peggy haar zeggen. Uit de iPod kwam de stem van Charlene: ‘ja leuk, maar hoe is het boven?’ Voor Peggy het wist holde Ashley de trap op. ‘Wat doe je?’ riep Peggy haar achterna. ‘FaceTime!’ brulde het kind enthousiast. Natuurlijk, Ashley’s zus kon dankzij FaceTime op haar eigen iPad in het huis ernaast meekijken. ‘En dit is de douche,’ vertelde Ashley. Peggy had haar vader verboden de badkamerdeur op slot te doen, zodat ze in geval van nood altijd bij hem kon komen. Ashley’s rondleiding eindigde bij de inloopdouche. De buurmeisjes gierden het uit van het lachen, Peggy’s vader vloekte en tierde en riep: ‘donder op!’

‘Ik snap het best pa,’ zei Peggy poeslief. Ze had Ashley de deur uit gewerkt en zat met haar vader op de rand van het logeerbed. ‘Je kunt je na dit debacle voorlopig niet meer in deze buurt vertonen. Zal ik je koffer pakken?’