Hoofdstuk “Marga drukte zijn boterhammen nog wat aan.”

Snertpillen

‘Heb je mijn broodtrommel bijna klaar? Ik moet zo weg.’ Gerards vraag maakte Marga’s humeur er niet beter op. ‘Mens, wat zit je toch te simmen,’ merkte hij op. ‘Ik maak zelf wel een thermoskannetje met koffie.’ Gapend kwam Marga overeind. Ze vond het idioot vroeg, het was nog maar half acht. In de winter had ze altijd moeite met opstaan, omdat er eigenlijk geen goede reden voor was. Geen fluitende vogels tijdens het ochtendgloren, geen Natuurmonumenten om vrijwilligerswerk voor te doen. Alles kwam pas in de lente weer op gang en dat gold ook voor haarzelf. Ze had tot negen uur in bed willen blijven, haar lichaam tegen Gerards ronkende lijf aan gedrukt. Samen rustig wakker worden, daarna in de keuken aan de kruidenthee met een zelfgebakken boterhammetje erbij. En straks met zijn tweeën ergens lekker koffie drinken. Als echtpaar het ervan nemen, zolang het nog kon.

Maar Gerard ging liever zonder zijn vrouw de deur uit. Met goed weer naar de golfvereniging, waar hij razend populair was. Dat kwam niet door zijn perfecte swings. Hij was door de “golfballen” ontdekt als de man met de gouden handjes, degene die hun riante huizen kon omtoveren tot paleizen. Gerard was maar wat blij met de extra centen die hij ermee verdiende, want hun pensioen was bepaald geen vetpot. Ondertussen was de auto veranderd in een rommelige klusbus, waarmee hij voor achten de straat uit reed. Als Marga de deur uit wilde, moest ze fietsen. Door weer en wind. En met alle sneeuw deze winter nauwelijks te doen.

Marga miste Leo. Ook hem had ze heel wat ochtenden van ontbijt voorzien, als Gerard de deur uit was. Peggy’s vader kon zo gezellig kletsen. Gerard was altijd kort van stof geweest, dat vond ze weleens jammer. Maar ze zou haar gouwe ouwe niet willen missen. De gedachte dat ze hem kwijt zou raken, spookte tegenwoordig veel te vaak haar hoofd. Dat kwam door Leo. ‘Ik denk dat ik een hartaanval heb gekregen door de Viagra,’ had hij tegen haar gezegd. Niet wetende dat zij en Gerard dankzij die blauwe dingen weer leukere dingen in bed deden dan een beetje over en weer mompelen en vervolgens slapen. Sinds Leo’s opmerking was ze bang dat Gerard het ook aan zijn hart zou krijgen. Al dat gestress in die woningen waar nooit koffie voor hem klaar stond, laat staan een broodje. En dat in combinatie met die pillen.

‘Ik ga voor vanavond een pannetje erwtensoep maken,’ bedacht Marga. ‘Het is er echt het weer voor.’ Gerard stond inmiddels met zijn jack aan op zijn lunchpakketje te wachten. Met haar vingers drukte Marga zijn boterhammen met kaas nog wat aan, zodat ze beter in het trommeltje pasten. ‘Goed plan,’ vond Gerard. ‘Met veel spek en Hema-worst, mag ik hopen.’ Nee, dat wordt biologische worst, dacht Marga. Zelf at ze geen vlees, en erwtensoep maakte ze puur uit liefde voor hem. Verdorie, nu kreeg ze door die worst weer van die sombere gedachten.

‘Toedeledokie, snertmeid,’ riep Gerard. Hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd en weg was hij. Even later stond Marga vertwijfeld met het doosje Viagra-pillen in haar handen. Wat moest ze doen? Het leven van haar man redden en ze met het schaamrood op haar kaken bij een apotheek inleveren? Of moest ze haar seksleven redden, en de gezondheidsrisico’s voor Gerard op de koop toe nemen? Ze kon de medicijnen ook verstoppen en hopen dat hij plotseling zónder bleek te kunnen. Kon ze maar dertig jaar terug in de tijd. Naar de jaren dat bijna alles nog vanzelfsprekend was.